gelukkig gescheiden

Niet omdat we terug willen naar wat was, maar omdat we de oorsprong van ons gezin willen eren.
Ons huwelijk eindigde, maar wat ons verbindt bleef bestaan: drie kinderen, een gedeelde geschiedenis, en de keuze om elkaar in menselijkheid te blijven ontmoeten.
In deze blog vertel ik hoe mijn ex-man en ik na de scheiding opnieuw onze plek vonden ten opzichte van elkaar én van de kinderen.

Graag wil ik je meenemen in de keuzes die mijn ex-man, de papa van onze kinderen, en ik hebben gemaakt in de zoektocht ná de scheiding. Een proces van opnieuw je plek vinden, ten opzichte van elkaar en de kinderen.

Het was voor ons beiden van grote waarde dat we ons bijna 25 jaar samen zouden eren als iets waardevols. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor onze drie kinderen. Ons huwelijk was voorbij, de ziel eruit, maar wat was er nog wat we wél konden blijven koesteren?

Het bleek onze vriendschap. Die had nooit geleden onder de druk van de (naderende) scheiding. We waren en zijn nog steeds in vriendschap verbonden.

Een vriendschap zonder verwachting en verplichting. Een vriendschap met een verleden. Omdat we dit samen hebben gevonden, is er ruimte voor, en gunnen we elkaar, nieuwe partners. We kunnen elkaar ontmoeten in een fijn contact.

Het fijne daarvan is ook dat onze kinderen zich kunnen blijven verbinden met ons samen. De verbinding tussen papa en mama in vriendschap is voor alle drie de kinderen de plek waar we gezin kunnen zijn. En blijven.